Because you are worth it! - Dutch version

Wiesje-5.jpg

Thema’s in deze blogpost:

  • Ik schrijf een verleden voorbij …

  • Pain-t(h)ings

  • Because you are worth it - oorbellen

  • BEHOED MIJ ERVOOR – 13884

  • Update op professioneel vlak

  • 13885 – Ghajommojanjégowja - begin van een nieuwe dag … 


Hallo allemaal,

Dit wordt waarschijnlijk één van mijn langste blogposts ooit. Zin om te vertellen en af te schrijven zal wel aan de basis liggen. Zet een muziekje op terwijl je leest, kom geniet en eet!
(indien je geen achtergrondmuziekje kent, onderstaand geeft wel wat summer reggae vibes, niet weg te slaan uit ons huis op dit moment: )

In mijn vorige blogpost gaf ik kort een update van de afgelopen maanden. Gezien er ondertussen alweer veel is afgedacht en gepeinsd, beslissingen werden genomen en inzichten te koop werden gesteld, heb ik zin om hier wat dieper op in te gaan.

De laatste tijd heb veel mensen (her)ontdekt die -zoals mij- op zoek zijn naar de diepten des levens. De vele waarom-vragen worden in hun binnenste gesteld, ze blijven meestal onbeantwoord achter, vaak zelfs zonder dat een metgezel die diepe vragen van hun ziel ontmoet heeft. Misschien heb ik het geluk om af en toe in die mooie harten te mogen grasduinen. Voor eventjes toch …
Begrijp me niet verkeerd, ik ken de antwoorden niet op de vragen, hé. Maar ik wil dit gegeven aangrijpen om zelf open en transparant te zijn. Alles vertellen is onmogelijk - er gebeuren daarvoor te veel zaken - … Maar toch, wie deelt er vandaag nog de pijnlijke zaken van het leven, de strubbelingen, de afwijzing, de moeilijkheden waardoor men gaat … alles moet pace en vree zijn of happy, joy joy … maar dat is voor velen geen dagelijkse realiteit. Velen van de verscheurden gaan verborgen door het leven.

Vandaar een stukje transparantie. Een stukje ziel van Wiesje delen met …
Het is mij (en mijn man) nog maar een paar weken geleden duidelijk geworden dat ik een aantal maanden geleden een serieuze crash heb meegemaakt. De spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen was gevallen. Door de drukte van allerlei te regelen zaken, ging ik voort op adrenaline, maar ook daarin ging ik mijn boekje te buiten. Gevolg was dat ik me opsloot in mezelf, zeer weinigen kregen de toestemming om zicht te krijgen wat er in me opging.
Emmers vol tranen waren mijn metgezel, hart-en spierpijnen verlieten me niet. Het werd overleven op Kinder Bueno’s en Pepsi Max Ginger, het waren de (ver)licht(ings)puntjes van mijn leven. (laat me duidelijk zijn, ik krijg geen premie om hiervoor reclame te maken, dit zijn gewoon excellente middelen om even te kunnen blijven ademhalen, kan ook van pas komen wanneer je gewoon zin hebt om te genieten, lol)

KinderBueno.jpg


Ik herinner me de vele uren dat ik de vestingen in Ieper bewandelde, samen met God alles besprak, of zweeg, of gewoon stilletjes de ene pas na de andere zette, lerend op Hem te vertrouwen dat Hij alles wel in Zijn handen had. Wist ik veel wat er werkelijk aan de hand was? Wie weet er dat nu werkelijk?

Wie kan er oordelen wat van God komt en wat niet? We begrijpen vaak zelf ons eigen leven, gedachten en gevoelens niet. BEHOED MIJ ERVOOR (lees verder in deze blog het kortverhaal)

Wanneer ik begin te vertellen over wat er in mijn leven gebeurde en welk een invloed dit heeft op een HSP/INFJ, dan krijg ik steevast de opmerking: “Je zou een boek moeten schrijven, Wiesje.”
Dat doe ik ook… hier op de website en thuis, mijn vele dagboeken, de saferoom …
Toch besef ik goed dat ik niet de enige ben die door de vallei van de duisternis struikelt en hinkelt. Vaak veel te lang. Soms beseft men het, soms ook niet, totdat …
De rekker spokt, bij deze, de rekker is gespokt. (Voila, de woorden zijn eruit - lol)

Het kan mij niet schelen of jij gelovig bent of niet, atheïst, spiritueel, christen, moslim, jood of wat dan ook … noem het zoals je wilt. Heilig of onheilig in eigen ogen …
Iedereen is op zoek naar echte liefde. Ik ook …
Iedereen is op zoek naar aanvaarding. Ik ook …
Of zoals een herontdekte vriend het laatst stelde: “Vanaf dat we geboren worden is ons leven een wandel naar genezing met GOD.” (vrij geciteerd)
Over die liefde, over die aanvaarding gaat het verder ook in het stuk over pain-t(h)ings.

Een tweetal jaar geleden volgde ik een aantal sessies loopbaanbegeleiding. (Jürgen Braekeveldt - een aanrader!) Ik zat in een burn-out, of eerder, ik zat er compleet door. Wat er tijdens de sessies verteld geweest is, hielp me in eerste instantie om méér op mijn strepen te staan. Toch besef ik vandaag dat ik veel te snel terug aan de slag gegaan ben, vooral in zaken die mij misschien niet meteen op het lijf geschreven stonden.
Overleven, overleven … leven in een maatschappij waar alles snel vooruit moet gaan. Gepassioneerd ga je aan de slag en voor je het weet, loert de ontgoocheling terug om de hoek.
Jürgen had mij gewaarschuwd en zo is het gebeurd. Ik zie hem nog met zijn pen op het whiteboard tekenen: “Wiesje, dit is jouw leven … “ Hij tekende een altoos stijgende stresscurve, met af en toe heel kleine afdalingen, momenten waarop ik het even niet meer aankon en noodgedwongen een moment ‘out’ was. Maar de curve bleef stijgen. Het zou blijven stijgen, totdat ik de situatie au sérieux zou nemen … of totdat de rekker spokt. Bij deze …
Voor wie herkenbaar??

Hope.jpg

Er is veel te verwerken om terug op een normaal en gezond stressniveau te komen.
Vanuit deze inzichten, heb ik een aantal beslissingen genomen:

  • Ik geef de voorrang aan genezen, ipv mij te gooien in zaken om terug te overleven. Dit betekent concreet dat ik wil doen wat mij leven geeft, waar er goesting voor is … (Met een diepe en oprechte dank aan Hiskia, die hier zoveel begrip en respect voor heeft, geen verwijten, geen wijzende vingers … ik besef heel goed waarom God ons samen heeft gezet. Hiervoor heeft een mens geduld nodig. Ik ben dankbaar.)

  • Ik wil niet meer leven in middelmatigheid. Te lang heb ik geleefd in een gouden kooi waar brood en water mijn overleving waren. De deur van de kooi staat open en ik stap eruit. Ik wil terug naar de afgesnoepte creativiteit van de dagen van toen. Groeien en bloeien.

  • Ik wil leven … vreugde, vreugde, vreugde. Dit is een tijd van HOOP! Ik schrijf een verleden voorbij.

Voor wie is dit herkenbaar? Er is een weg uit!


Pain-t(h)ings-vertikaal-2.jpg

PAIN-T(H)INGS

In het kader van het optimaliseren van mijn website, had ik een foto nodig met het woord PAINTINGS - liefst geschilderd. Ik wou er ook graag mijn zoontje Daouda in betrekken en zo gebeurde het …

De verf werd uit de verhuisdoos gehaald en we gingen van start. De oude muur van mijn bureau werd de ondergrond. Het behangpapier was afgetrokken, dus kon de bruine muur wel een kleurtje gebruiken. Daouda koos voor een een machtig mooi kleurenpalet. Bij mij werd het iets subtieler - ik hou van subtiele wittinten- dus schilderde ik gewoon het woord: paintings.

Pain-t(h)ings-horizontaal-1.jpg

Na enkele ogenblikken kreeg mijn kleine het op zijn heupen om op zijn kant te blijven schilderen. Hij wilde SAMEN met mij schilderen. In mijn hoofd had dit geen kans van slagen, dus wees ik de jongen af. Hooggevoelig als hij is, ging hij naar zijn kamer mokken en wou niet langer schilderen.

Ik vond het een vervelende zaak, iets wat een leuke quality time activiteit moest worden, mondde nog maar eens uit in een ontgoocheling, zowel voor hem als voor mijzelf. “Ik mag nooit iets van jou” - “Schatje, we hadden afgesproken, elk op zijn eigen deel.”
Ik zag het al helemaal voor mij: mijn volledige bureau zou onder de verf zitten. Daar had ik geen zin in. Ik hield voet bij stuk. Daarenboven zinde mijn geschilderd gedeelte me niet. Ik wilde niet zondermeer het woord ‘paintings’ op mijn website plaatsen. Er moest méér zijn … ik zocht naar de diepere betekenis.

Deze betekenis vond ik in mijn gedachtegang over de gang van zaken. Ik voelde de pijn en afwijzing van Daouda. Hij wilde zo graag gewoon hetzelfde schilderen als mij. Hij keek op naar mij (letterlijk, want ik schilderde boven hem, lol) en ik bracht hem figuurlijk naar beneden.

Pain-t(h)ings-horizontaal-2.jpg

Ik voelde zijn pijn en het woord paintings werd omgevormd in ‘pain things’. Ik begreep dat ik beter mijn eigen gedachtegang kon loslaten en mijn kind er terug bij zou moeten betrekken. Ik ken de verschrikkelijke pijn van afwijzing en wou dit de jongen niet aandoen. Daouda betekent niet voor niets: mijn geliefde.

Daouda - my beloved

Daouda - my beloved

Samen schilderen!

Samen schilderen!

Ik ging hem halen, we hebben samen verder geschilderd. De borstel in wittinten, de muur samen bestreken. Afgewerkt.

Hoe zalig is het om op dit moment op deze manier te kunnen werken. Terwijl ik hier zit te schrijven, knipoogt de kleurige muur me toe, ik voel me aangemoedigd!


BECAUSE YOU ARE WORTH IT!

6.Because you are worth it - begin.jpg

Een eindje geleden postte ik een foto op de EL.AGE.EF facebookpagina van mezelf met de oorbellen die Daouda gemaakt had voor mijn moederdag. Zijn volledige liefde en fierheid had hij hierin gestopt. Weliswaar waren ze op het eerste zicht niet meteen draagbaar. Ik wou hem niet ontgoochelen.
Met mijn volledige liefde en fierheid wou ik samen met hem iets anders creëren. We hebben de oorbellen letterlijk en figuurlijk draagbaar en waardevol gemaakt. Het stukje van Daouda kon ik behouden, de rest heb ik in 18kt gouddraad/ketting opnieuw gemaakt. Een uitdaging want ik wist niet hoe zeer het stukje van Daouda tegen de warmte van het smelten zou kunnen.

Zo vaak zag ik tijdens mijn studie juwelier-goudsmid aanvragen passeren van mensen die een juweel willen maken als herinnering aan iemand die overleden is. Dat is goed! Sta ik open voor. We mogen onze geliefden koesteren. Maar hoeveel te méér zouden we dit al kunnen doen terwijl ze nog leven.
Met fierheid draag ik de oorbellen die mijn lieve zoon gemaakt heeft. Voor altijd koesterend … bij leven en welzijn, …

6.Oorbellen3.jpg

Indien jullie ook een dergelijk favoriete stukje verwerkt willen in een juweel, laat het mij weten. Laat ons koesteren, laat de ander weten dat hij/zij uniek voor jou is … is dat niet het verhaal van EL.AGE.EF?

(Over de naam en de visie van EL.AGE.EF verwijs ik je voorlopig naar de onderkant van deze pagina)


BEHOED MIJ ERVOOR – 13884

 Zijn diep bruine indringende ogen zeiden met liefdevolle stem: “Vanaf dat we geboren worden is ons leven een wandel naar genezing met GOD.” (Vrij geciteerd) Zij voegde toe: “Ja, het zoeken naar één worden met HEM.”

Hierover waren ze het eens. 
Er waren wel meerdere zaken waarover ze het eens waren … 
Hoe fijn het was om elkaar terug te zien. Hoe het leven ondertussen gekronkeld had in alle richtingen. Hoe timing geen toeval kent. Hoe alles in Zijn handen is. Maar vooral, hoe fijn het was om elkaar terug te zien. 

Weinigen weten en hebben geweten. Weinigen zullen zien en hebben gezien. Weinigen hebben zo diep gevoeld als zij hebben gevoeld. De diepte der kwetsbaarheid. Ook hierover waren ze het eens. 

Ze dacht eraan terug terwijl de nachtelijke uren voorbij galoppeerden. 
Hoewel rust en vrede diep in haar wortels kregen, werden ondertussen enkele takken met vrucht van haar boomstam gerukt. Gesneden en gekerfd werd er in de dikke schors die haar jaarringen beschermden. Ze keek toe en kon geen stap verroeren, de wortels hielden haar stevig vast. Ze liet het dus maar gebeuren, beseffend dat ze sterk genoeg zou zijn ook dit te overleven. De overige takken huilend wiegend in de wind. 
Behoed mij voor de nacht die bloedt.

Behoed mij ervoor in stille waters stormen op te wekken.
Behoed mij ervoor in de spiegel een monster te ontdekken.
Behoed mij ervoor woorden in het merg te kerven. 
Behoed mij ervoor het kind vruchteloos te laten sterven.
Behoed mij ervoor de pijn door het papier te drukken. 
Behoed mij ervoor de takken van hun bomen te rukken. 

Ze kende ondertussen al het reilen en het zeilen van het rukken en de wil doordrukken. Het oordelen gaat vervelen, verder leven, zichzelf in de wonden vreten en uiteindelijk het vlees verteren. Een onschuldige mening werd gegeven. 
Ze kende ondertussen al het koken en het afroken van het in de wonden te kerven en als gevolg beetje per beetje te sterven.
Ze kende ondertussen al het wekken en het ontdekken van de monsters in stille waters.
Behoed mij ervoor.
Het monsterlijk oordeel leeft, vreet en verteert.
Behoed mij ervoor. 

Ze hadden allen een kostbare weg afgelegd, waarom zouden we oordelen?
Kunnen jaren, maanden, dagen, uren van afwezigheid ook maar iets vertellen over de zoektocht die ondertussen werd afgelegd? Over de gedachten en de inwerkende krachten? Over het waaien en het loeien van de wind in de takken? Over het groeien en het bloeien van de tijd in afwezigheid? Over de pijn van het zijn, de wandel naar het één zijn?
Waarom zouden we oordelen? Behoed mij ervoor.
Genees mij. 

(uittreksel uit “Om eerlijk te zijn … ” - lees het volledige verhaal hier)


Ik ben op zoek naar het volgende:
- Stukken leer op overschot (ik maak hiermee mijn juwelenzakjes en nog andere marketingtools, maar daarover meer in mijn volgende blogpost)
- Mensen die zin hebben om eens model te staan met mijn juwelen.
— Neem contact met me op, indien je me hiermee kunt helpen!

Update op professioneel vlak:

Sinds mijn vorige blogpost ben ik vooral bezig geweest met het updaten van deze website, het verder werken aan juwelen. Daarnaast heb ik ook veel geschreven. (Hier en daar ook wat genoten van de vakantie ;-) )

De website van EL.AGE.EF staat voorlopig nog on hold. Maar over de EL.AGE.EF juwelen (en later kledij) is meer te vinden op de Instagram en Facebookpagina. Indien je op de hoogte wilt gehouden worden, kun je deze altijd volgen/liken …

Verder kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn schoonpapa een 3Dprinter. Binnenkort zal ik dit beginnen uittesten om op die manier juwelen te ontwerpen! Spannend! (Thanks pa!)

Het magazine dat ik maakte voor mijn thesis staat ondertussen ook online. Neem gerust een kijkje hieronder … (nog meer leesvoer - hahaha)

Voila, laat mij weten indien er mogelijkheden zijn op professioneel vlak om samen te werken.
Verder ook, i.v.m EL.AGE.EF, indien er juwelen zijn, waarin je geïnteresseerd bent, laat het mij weten of indien je graag een handgemaakt juweel op aanvraag wilt, neem gerust contact met mij op.


Dit was het dan - wees gezegend. Zoals altijd: het is fijn om jullie mening en reacties te kennen.
Was het interessant? Brengt dit iets mee? Haalt het iets naar boven? Heeft het zin dat ik nog dergelijke blogposts schrijf? Wil je erover praten?

Of zoals we overspoeld worden door ‘the golden rule’: Op een schaal van 1 tot 10, hoeveel kans is er dat je deze website aan iemand anders aanraadt?

Hahahaha … Neen, gewoon even iets laten weten, zou al fantastisch zijn,

Met liefde, w


Nog een laatste vraag. Toen ik in Kortrijk woonde, hield ik worship (dance) sessions bij mij thuis (samen met Elisa en Deef). Ik zit er aardig over na te denken dit terug bij ons thuis te organiseren, ... Iemand die hier goesting in heeft?
— Worship dance sessions staat voor een avond van ontmoeting met anderen en met God onder begeleiding van leuke dansvibes. (iedereen is welkom)
6.Oorbellen1.jpg

13885 – Ghajommojanjégowja - begin van een nieuwe dag … 

“DAT HET ALLEMAAL MAAR BEST IS!!!”, riep ze zo luid als ze kon.
“Dat het allemaal maar best is!!” “Dat het allemaal maar best is!”
“Dat het allemaal maar best is,” echode het na … 

“DAT WE ELKAAR NIET ZIEN!!”, riep ze net iets minder luid.
“Dat we elkaar niet zien!” “Dat we elkaar niet zien,” echode het na …

De eerste woorden werden getypt, ze liep terug naar bed, in de hoop de slaap te kunnen vatten en morgen verder te kunnen schrijven, niets is minder waar, want het verhaal ontvouwt zich in haar hoofd, ze kan zich niet langer concentreren op het in slaap dommelen. 

De grinnik komt terug naar boven: “Ghajommojanjégowja” … Hoe lang was dat niet geleden dat ze aan het vroegere stopwoord van haar ex-schoonoma dacht. Stiekem hoorde ze weer haar eerste man die haar na-echode: “Ghajommojanjégowja.”
Het woord gezegd, wanneer niets anders wordt gezegd, alsof de stilte een besmettelijke ziekte zou zijn. Beiden grinnikten ze, hun gegiechel gevouwen in hun handen. Beiden betrapt. 

Zij werd betrapt bij het groeien van het verhaal in haar hart. Haar hoofd slaat tilt. 
“Waarover gaat het? Gaat het over onze buren? Gaat het over een omvergevallen muur?” Hahahahaha … Het is duidelijk dat het bij de buur in bed nog niet is verwerkt. Waar denkt een mens aan, net voor het slapen gaan?  

Ze begint terug opnieuw:
“DAT HET ALLEMAAL MAAR BEST IS!!!”, riep ze zo luid als ze kon.
“Dat het allemaal maar best is!!” “Dat het allemaal maar best is!”
“Dat het allemaal maar best is,” echode het na … 

“DAT WE ELKAAR NIET ZIEN!!”, riep ze net iets minder luid.
“Dat we elkaar niet zien!” “Dat we elkaar niet zien,” echode het na …

 Ze herinnert zich haar workout en de gedachten die afgegleden waren. Stiekem (of ja, toch niet zo stiekem) had ze zich gewaagd aan facebooknieuws. Wie zet er nu een foto van een halfnaakte strandman op facebook? “Doe het weg! Doe het weg!” Dankbaar dat het visioen nog niet op het glas van haar ogen is gekerfd. “Doe dat nooit meer!” 
Hahahahaha
Wat zouden de reacties zijn indien ze zelf in bikini op facebook zou verschijnen. Het zou niet mals zijn.
Neen, ooit is dat eens gebeurd (zonder haar toestemming – er was toen ook nog geen geüpdatete GDPR-wetgeving), nooit meer … De reacties waren niet mals … 
Door dit te neer te schrijven, wist ze dat ze naakter dan ooit voor de spiegel stond, she couldn’t care less.
Hahahahaha
Maar ze wou eraan denken. Haar eigen gedachten ontrafelen. Van waar die reactie?
Ongecensureerd denken. Hilarisch! 
Heilig versus onheilig of menselijk versus onmenselijk?
Waarschijnlijk een beetje van beide.
Ze besefte dat deze het menselijke in haar naar boven haalde en dat het aanvoelt alsof ze haar heiligheid verlaat voor onheil. Niets is minder waar. 

Ze leeft, ze roept het uit. “IK LEEF!!!”
“Ik leef!!” “Ik leef!” “Ik leef”
“Ik zoek het gieren en het verstommen. Ik zoek het tieren in het vertier. Ik zoek de lol op deze aardbol”
Hahahaha

“DE VREUGDE!!! IK ZOEK VREUGDE” 
“De vreugde!!” “De vreugde!” “De vreugde” … is zoek?
Ergens om de hoek, de dag waarop ze zich verheugde. 

“GHAJOMMOJANJEGOWJA!!!”
“Ghajommojanjégowja!!” “Ghajommojanjégowja!” 
“Ghajommojanjégowja”

 Ze zou jou wel eens dat woord willen horen echoën.
Ze lacht, hé, ze buldert van het lachen.

(uittreksel uit “Een realiteit in serieuze nonsens - 13733” - lees het volledige verhaal hier)