De Here geeft, de Here neemt, geprezen zij de naam van de Heer - 13755

De-Here-geeft.jpg

Indien de strepen en spleten zouden kunnen spreken … hun afmetingen zouden kunnen geven over hoe diep zij zijn gegaan onder de erosie van de gebeurtenissen, het tranendal dat de schoonheid van het landschap heeft gevormd in het hart … indien.  

Ze ligt languit in de zetel, haarzelf te beademen. Wachtend, smachtend. Sommige momenten voelt ze de breedte en de diepte van de bergen en de dalen door zich heen walsen. Dan moet ze even gaan liggen. Dan moet ze even proberen om te blijven ademen.  

De herinneringen door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen stapelen zich op. Hoewel het trieste, melancholische gevoel haar even overweldigt, kijkt ze terug en relativeert. Ze weet eigenlijk wel beter. 
Ze weet dat alles zijn redenen heeft gehad.
Ze weet dat alles zijn redenen heeft. 
Ze weet dat alles altijd zijn redenen zal hebben. 
Een constante. Een zekerheid te midden van de vele onzekerheden. 

 Het flitste door haar hoofd. Gisteren. Het drieste verhaal van een tweede hart dat huilt. Alsof ze het aanvoelde en wist dat ook hij daar nagenoeg lag, beademd moest worden. Het verhaal van een derde hart dat de diepe strepen en spleten niet overleefd had, verdronken in een tranendal, als een zondvloed dat alles probeerde weg te spoelen.
De angst sloeg in als een meteoriet in het tweede hart. Hij aanschouwde de tsunami’s van regen niet wetend wanneer de zon terug door de dreigende wolken zal piepen. Voor minder ga je even neerliggen. Voor minder heb je wat extra adem nodig. Voor minder wacht je even af of je het overleeft. Je leeft. Je ademt. Eén per één. 

Geef me adem! Geef me adem! Laat me ademen. Laat me leven. 

 In vervlogen tijden had ze het ook wel gezien en geleefd, denkend dat ze zelf zou bezwijken onder de aanhoudende regens. Als nooit uitgesproken woorden wilde ze er een eind aan maken. De vergiftigde lucht had haar gedachten aangetast en wilden niet langer de schoonheid van het leven zien. Ze zou er een eind aan maken. Een vervuild schot werd op haar afgevuurd en doorzeefde haar. 
Ze fietste luchtig voor de auto. Ze sprong ervoor. Het zou gedaan zijn.
-De gedachte aan de bevrijding van het dreigende water was voor haar groter dan de kans dat de rivieren op een keer zouden gaan zakken en het landschap zijn vrucht terug zou voortbrengen-

Het zou allemaal gedaan geweest zijn. Dat was haar plan. 
Echter dat was niet Zijn plan. Ze kreeg een tweede kans. 
Hoewel zij van Hem wou weglopen, verschool Hij zich niet voor haar.
Hoewel zij Hem de strepen en de spleten verweet, toonde Hij haar het mooie berglandschap. 

Een onzichtbare hand had haar aan de kant getrokken. Een onzichtbare hand zwiepte haar vanonder die auto vandaan.
Daar lag ze aan de kant van de weg. Beademd geworden met pure, zuivere lucht. Het vervuilde water stroomde uit haar hart. Een paar groeven en kreten dieper in haar gedachten. Het verdrinken werd bij haar niet toegelaten. 

Het kruispunt waar het allemaal gebeurde ligt op een aantal meters van haar ooghoeken. Ze weet het wel.

De relatie met haar fiets, het jumpen en het springen als een steenbok in de bergen hebben haar pijn én verzachting bezorgd. Ze weet het wel. 

Er is een tijd wanneer de schone lucht dieper het landschap geïmpregneerd wordt, zodat het meer vrucht voortbrengt. Ze weet het wel. 

Ze weet dat alles zijn redenen heeft gehad.
Ze weet dat alles zijn redenen heeft. 
Ze weet dat alles altijd zijn redenen zal hebben. 
Een constante. Een zekerheid te midden van de vele onzekerheden. 
De Here geeft, de Here neemt, geprezen zij de naam van de Heer – Job 1:21

 

Bij vragen over zelfdoding: https://www.zelfmoord1813.be

 

OP EEN DAG ZAL ZE HET LANDSCHAP FIETSEN, VERWONDErd OVER DE SCHOONHEID ERVAN AAN HAAR GEGEGEVEN.


Rust en stilte – 13794

De dagen klommen moeizaam vooruit. Pijnlijke scherven door het hart van het zacht opgewarmde glas. Eenmaal gestold blijven de littekens zichtbaar. Ze vormen het kunstwerk dat ze zachtjes in haar handen wiegt. Breekbaar en broos. Zoals altijd.   

De dagen grepen zich vast in de treden naar boven. Haar vingers en nagels in het stof van deze aarde. Klauterend. Klimmend. Haar ogen naar boven gericht. De tranen van moeizame gedachten haar wangen bollend. Het grolt vanbinnen.   

De dagen zakken in de modder weg. Vertrapt en vertreden zijn de wandelpaden haar gegeven. Met een spatel zou ze egaal willen vegen, de groeven in het slijk. Glibberig en slijmerig is het goedje dat aan haar kleeft. Ze zakt en knakt.   

De dagen schrijden het pad omhoog. Loslaten en los gelaten worden. De diepte omhoog getild. Haar armen in de lucht geheven. Gevecht geprezen, bevochten leven, gevend eeuwig delen. Haar hart is verkild, de koestering gebleven.   

De rust nam de benen, de stilte is overgebleven.
De stilte oorverdovend kil. De rust verdreven.  

De stilte nam de benen, de rust is overgebleven.
De rust oorverdovend kil. De stilte verdreven.  

Het dubbeltje van het leven.
Lees de rust door de stilte. Lees de stilte in rust.

De-rust-en-de-stilte.jpg

Wandelen op de rand van de verscheuring. Weemoed. Watou - 13798

The joy of the Lord is my strength. Focus!
Mourn for those you will lose, Focus!
Painful fears have filled my heart. 
Keep your eyes on Me, Focus!
He is not ready to see the pain you need to go through, Focus!

Het afleggen is gebeurd, het rouwen begint. 
Zichtbaar in het onzichtbare. 
Onzichtbaar in het zichtbare. 
Het rouwen is gebeurd, meestal wanneer het afleggen begint.

Het is net of de winter is teruggekeerd in de diepe lente. Hagelstenen botsen heen en weer in mijn hoofd en verkillen het geheel. Ze willen uitbreken en hun weg vinden, rollend naar het onzichtbare, hopend zichtbaar te zijn. Helaas. 

De realiteit zit ingekapseld in de grotere werkelijkheid.
Meestal beleeft de realiteit mijn denken, mijn zijn, mijn geliefde.
Soms maak ik de connectie met de werkelijkheid.
Mijn denken vervaagd, mijn zijn is echter, mijn geliefde lief. 

Na de droomwereld afgelegd te hebben, te stappen in de realiteit van de werkelijkheid zijn vele zaken anders geworden. Het leven is soms overleven gebleven en het overleven is vaak mijn leven gebleken.
Ik had het anders voorgesteld. Ik had de pak van mijn schouders willen zien vallen. Het heeft echter mijn ogen geopend voor de kille en harde realiteit van dit leven. De werkelijkheid is soms mijn vlucht geworden, hopend dat deze de realiteit op een dag zal indringen. Dat zal ook zo zijn. 

Maar eerst heerst er weemoed. Het verscheurd zijn tussen wat is, wat was en wat zal zijn. Daar ergens op de scheuring wandel ik de dagen van mijn leven, de realiteit gegeven. 

Kom tot Mij! Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijn. 

Dat doe ik. Hij in de werkelijkheid. Ik vanuit de realiteit naar de werkelijkheid. Heen en terug. Heen en terug. Leven en overleven. Heen en terug. Leven en overleven. 

Met weemoed keer ik steeds terug naar deze plaats van pijn, de plaats van het verlaten zijn. 
De plaats van te willen kennen, maar ontkend worden. 
De plaats van willen geven, maar beroofd worden. 
Het verschil tussen geven en beroofd worden, zit hem in het willen kennen en ontkend worden. 

Wandelen op de rand van de verscheuring. Weemoed. Watou - 13798

I will take him for a while, Focus! 
Keep your eyes on Me, Focus!
Hopefull joy will fill my heart. 
Morning has been found, Focus!
The joy of the Lord is my strength. Focus!

 

Every time i see these angel rays, it reminds me of the real, bigger than this reality. As if i could climb up these rays to go into the real. I was there - I will be there again - again - and again.

Every time i see these angel rays, it reminds me of the real, bigger than this reality. As if i could climb up these rays to go into the real. I was there - I will be there again - again - and again.


Just around the corner - 13813

Just-around-the-corner.jpg

Just around the corner - about open blue skies, saying goodbye and hello after the corner.
Turning pages and looking forward. Embracing what comes.
What comes around, goes around. 
Ow Ypres ... How I loved to walk your way. Wink the way ... Your will be done …