JAWEL II - langverhaal - 13788

Het begin van langverhaal Jawel !! – 13895

Meent niet omdat de titel ‘lang’ verhaalt dat dit stuk ook effectief lang zal zijn. Het kan zelfs een heel korte historie worden, weliswaar een lange tijd overspannend. Dat is het nu al. Hij is de lange reis aangegaan. 

Ze had die morgen opgestaan en gevoeld dat er iets veranderd was. Haar ogen nog bol van de slaap, om zich heen kijkend in de tuin. De ravage was enorm. Ze begreep het niet. Ze had niets gemerkt en het ook niet zien aankomen, tenzij dan de woorden uit de hemel haar ingefluisterd. Moedwillig had ze ze naast haar neergelegd. Het leek allemaal zo anders. 

 Haar tuin: al haar kostbare bloemen geplukt of uitgerukt, gestolen en meegenomen. Hier en daar met wortel en al uitgetrokken, is hij met de noorderzon vertrokken. Diepe voeren waren in het veld gereden, de wortels vertreden, haar verhalen vergeten. 
Ze zag de diepe bres in de vorm van een traan in haar muur staan. Dit was zijn afscheidsbrief. Brief aan mijn lief. 
Had hij gevraagd wat hij nodig had, ze had hem een kleurrijk boeket gebracht, waar een subtiel goud lintje rond zat. Ze zou het hem gewoon gegeven hebben, nu start de liefde weg te ebben. 

In ijltempo had ze haar tuin verlaten, ze wou hem zoeken, ze wou hem vinden. De glimpsen die ze van hem opving, deden haar hart wringen. Hij wist het niet. Ze schreeuwde de waarom-vragen in het rond, na alles gedeeld en verteld. Het leek alsof selectieve doofheid zich in hem had genesteld. Met lede ogen keek ze om hoe hij aan zijn lange reis begon. Enkele bloemen in de zakken van zijn fiets, zaden, bladen, bloemen, op de straat vallend, verterend in het niets. Ze begreep het niet. Ze begreep het niet.  

Na lange tijd van jagen en zichzelf bevragen, ging ze terug naar huis. Haar tuin nog meer verwaarloosd dan hoe ze het had achter gelaten. Ze plantte zich in het midden van het veld. Ze riep het uit, ze riep het uit! 
“Papa, why, o why, did You allow this to happen?”
“He needed the flowers, come let’s start over again, we lost already too many hours …”

Het rouwen kan beginnen, bij iedere nieuw geplante bloem, het gevoel om terug te leren beminnen. Engelen droegen haar over het veld, geduldig, de dagen van lamgeslagen verdriet niet meegeteld. Dan bleef ze liggen, happen naar adem, ongewild verslappen. Versterkt in het beleven, het leven gegeven.

-  I know, this is a onesided view of the story … -

Something deep is urging in me, it moves around like an all consuming fire of love, melting in a status of rest and peace. Even though i sometimes would want to run away from it, it will haunt me and keep me tight, knowing that i am Yours forever.


Meanwhile:

De zee kent het leven en de zijnen die daarin zijn - 13864

De zee kent geen diepere diepten dan de schaamte haar gegeven.
Een thema als een ander. Lollig. Een doordenkertje. Schrap wat niet past. Blijf schrappen, blijf schrappen tot je zelf niet meer in het plaatje past. Een kadertje. Een verradertje. Een kapot radartje.

De zee kent geen diepere gedachten dan het bloed haar vergeven.
Een ander thema. Niet lollig. Een doordrammertje. Schrap wat niet past. Blijf schrappen, blijf erin kappen tot je zelf niet meer in het kooitje past. Een huisje. Een thuisje. Een verloren luisje. 

De zee kent geen krachtiger gedachten dan de wellust haar doorweven.
Jij bent het thema. Lollig. Een vergeet-me-nietje. Schrap wat niet past. Blijf schrappen, blijf klappen, blijf verslappen tot je zelf niet meer in het verhaaltje past. Een kruisje. Een muisje. Een gesloten kluisje. 

De zee kent geen krachtiger dagen dan het zielenleed in haar bedreven.
Wij zijn het thema. Soms lollig. Een deugnietje. Schrap wat niet past. Blijf schrappen, onder het grappen, zonder het te snappen tot wij niet meer kunnen ontsnappen. Een glimlachje. Zijn hachje. Een gestopt hartslagje.  

De zee kent geen driftiger dagen dan het naakte vast te kleven. 
Het thema van de ander. Lolliger. Een doodjammertje. Schrap wat niet past. Blijf schrappen, blijf natrappen, blijf zappen zodat je jezelf tot niets vergast. Een aanslagje. Een feestdagje. Een gescheurd spinragje.   

De zee kent geen driftigere diepten dan het bedachte op te geven.
Ik ben het thema. Lollig? Het bedenkertje. Schrap wat niet past. Blijf schrappen, blijf schrappen tot ‘zichzelf’ niet meer in de woordspeling past.
Een dadertje in een denkkadertje met een gesnoerd hartadertje.